(Illextis&Aurora :: รักหวานๆของเจ้าหญิงตัวน้อย)
'เธอ
คือคนที่เปลี่ยนเขาหญิงออโรล่าฮอกเฟร์เดอะพริ้นเซสออฟโฮมอส(ปามานว่าเสียงเอคโค่ในหัวของอิลเล็กทิส)
เมื่อบุรุษซึ่งเป็นบิดาหันมามองก็รู้สึกถึงอากานผิดปรกติของบุตรชายจึงกล่าวกระเซ้าเป็นเชิงล้อ
"อย่าบอกนะว่าตกหลุมรักเจ้าหญิงออโรล่าธิดาแห่งกษัตรย์โฮมอสซะแล้วน่ะ"
"ใช่ที่ไหนละนางเป็นนางไม้นะ! เด็กชายเอ่ยเสียงแข็งเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"เอาเรอื่งเหลวไหลที่ไหนมาพูด"
สิ้นคำกล่าของบิดาทำให้เด็กชายนิ่งอึ้งตะลึงพูดไม่ออกนัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างหันไปทางเจ้าหญิงคนสำคัญแล้วหันกลับมาจ้องหน้าผู้เป้นพ่อใหม่อีกครั้งก่อนจะหุบปากลงและใช้ความคิดอย่างหนักเลือกตอบเรื่องที่พอจะตอบได้
"มีคนว่าว่าควีนเอเลนน่าเป็นนางไม้จริงรึเปล่าท่านพ่อแล้วนางไม้"
พูดยังไม่ทันจบเสียงหัวเราะได้ระเบิดออกมาจากบุรุษซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในจอมเวชทั้งสี่แห่งแอลเลสเทียจอมเวชหัวเราะจนน้ำตาเล็ด
"เจ้าก็ได้ข่าวลือมาเหมอืนกันหรอที่บอกว่าเป็นนางไม้น่ะเขาไว้เปรียบเทียบความสวยของควีนเอเลนน่ากับนางไม้หรอกเข้าใจสุภาษิตที่ว่าสวยดั่งนางไม้ไหม๊ "
บุตรชายของบุรุษที่เพิ่งระเบิดเสียงหัวเราะอ้าปากกว้างยิ่งขึ้นเมอื่นรู้ว่าเจ้าหญิงตรงหน้านั้นแสนจะขี้เล่นแต่ไม่นึกว่าจะเอาเรอื่งนี้มาล้อเล่นกับมารดาของตนจอมเวชจึงกล่าวออกมา
"ลูกก็เรียนจากตำราที่พ่อสอนแล้วนี่นางไม้เป็นสิ่งมีชีวิตลี้ลับที่ยามต้องแสงอาทิตจะยั่งรากลงผืนดินเป็นพฤษาให้ความร่มเย็นแต่ครั้นแสงราตรีผ่านมาก็จะกลับร่างเป็นหญิงสาวรูปโฉมงดงามเพราะงั้นถึงอยู่กับมนุษย์ไม่ได้"
เมื่อได้ยินดั่งนี้หน้าดุจึงถูกส่งไปให้เจ้าหญิงคนสำคัญอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวพระบารมีของคิงอีลิกผู้เป็นบิดาของหล่อนเจ้าหญิงคนสำคัญก็ไม่แสดงท่าทีรู้สึกผิดแต่อย่างใดกลับแย้มรอยยิ้มซึ่งทำให้คนกำลังทำหน้าดุหมดอารมที่จะโกรธต่อเห็นดังนั้นเจ้าหญิงคนงามก็สาวท้าวมายังนักเวชฝึกหัด
"งานเต้นรำจะเริ่มขึ้นแล้วจะขอฉันเต้นรำรึเปล่า" เสียงหวานเอ่ย
ทว่าเด็กชายยังตีหน้าครึมแต่ดุยิ่งขึ้นเมือสังเกตเห็นร่างของชายอื่นกำลังเดินเข้ามาขอเต้นรำเจ้าหญิงที่รักสายตาดุๆที่แม้คนที่อายุมากกว่าเห็นก็ยังย่ำเกรงถูกส่งไปให้หนุ่มรอบข้างอย่างถือสิดจึงไม่มีไคคิด(บังอาจ)เข้ามาขอเจ้าหญิงคนสำคัญเต้นรำแต่อย่างใดแต่เด็กสาวกลับไม่เข้าใจ
"ถ้าอิลไม่ขอฉันจะไปเต้นกับท่านพี่อลัน "
หน้าหวานๆบัดนี้งอสนิดเมื่อคำขอเต้นรำไม่ถูกกล่าวจากปากของเด็กชายนามอิลเล็กทิสราอูลทำให้เจ้าของเรือนผมสีเทารีบโค้งและผายมือออกเป็นคำเชิญทันทีเด็กทั้งสองเต้นรำกันอยู่ซักพักแต่ใบหน้าของอิลเล็กทิสยังไม่หายดุเนืองด้วยสายตาของหนุ่มหลายๆคนจ้องมาทางหญิงที่รักอย่างไม่หยุดหยอนโดยที่เด็กชายหารู้ไม่ว่านั้นเรียกว่า "ความหึง"
"อิลโกรธฉันหรอ"
"หา"
"ก็เห็นทำหน้าตาน่ากลัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้วไม่อยากเต้นรำกับฉันขนาดนั้นเรยหรอ"
ใบหน้าของเด็กชายออกชมพูระรื่นเมื่อนึกถึงเหตุผลที่เขาทำหน้าดุพร้อมคิดแผนแกล้งเจ้าหญิงคนดีออก
"ใช่เคือง"
ได้ผลจังงังนัยน์ตาสีทับทิบหุบลงอย่างรู้สึกผิดซึมลงอย่างถนัดตาแม้จะสะใจอยู่เล็กๆแต่ก็สร้างความกัลวลให้กับคนขี้ใจอ่อนอย่างเขาก่อนเอ่ยคำแก้ตัว
"ป่าวไม่ได้โกรธเธออย่างเธอถึงโกรธฉันโกรธไม่ลงหรอก"
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาจองนัยน์ตาสีฟ้าของเขาอย่างจริงใจ
"จริงหรอ"
"อืมแต่เธอตอบคำถามฉันคำถามนึงได้ไหม"
"ได้สิสิบคำถามก็ยังได้"
"เธอเป็นมนุษย์?"
เจ้าหญิงนิ่งเงียบก่อนพยักหน้าแทนคำตอบและยิ้มกว้างยิ่งขึ้นเมื่อได้แกล้งคนสำเร็จเด็กชายมองอย่างมั่นไส้เล็กน้อยก่อนนะนึกประโยคนึงที่ทำให้ใบหน้าเขาขึ้นสี
ถ้าเธอเป็นมนุษย์ฉันก็อาจรักเธอได้
และในตอนนี้เธอก็เป็นมนุษย์แท้ๆโดยสายเลือดซะด้วย
"ทำไมถึงปิดบังบอกก่อนนะว่าถ้าไม่ใช่เหตุผลดีๆฉันโกรธจิงๆด้วย"
"มีคนปองร้ายราชวงศ์ฉันตลอดเวลาพอๆกับที่มีคนเคารพรักนี่"
อิลเล็กทิสได้ฟังก็ถอนหายใจอย่างเคยชินตามนิสัยเดิมของเขาก่อนจะนิ่งเงียบเหมอืนคิดอะไรบางอย่าง
"งั้นฉันจะปกป้องเธอเอง"
"แต่อิลเป็นจอมเวชฝึกหัดนะ"
" งั้นฉันสัญญาเมื่อโตขึ้นฉันจะฝึกตนให้เป็นจอมเวชที่เก่งกาจอย่างท่านพ่อเพื่อปกป้องเธอจากทุกคนที่ปองร้ายเธอ"
"งั้นฉันสัญญาด้วยถ้าอิลสามารถทำอย่างที่พูดละก็ฉันจะยอมเป็นเจ้าสาวของอิลเล็กทีส"
สิ้นเสียงหวานเอ่ยร่างเล็กก็กระโดดกอดคอคนที่สูงกว่า(เล็กน้อย)ตรงหน้าคนตัวสูงแทบเข่าอ่อนเมื่อรับสัมผัสจากคนตรงหน้าเพียงแต่เกรงว่าถ้าล้มลงคนตรงหน้าอาจได้รับบาเจ็บจึงจำยอมยืนรับกอดแต่โดยดี
ฉันรักเธอนะออโรล่าจะรักเธออย่างนี้ตลอดไป
edit @ 2006/10/29 22:33:05
