StoryBoard

(Illextis&Aurora :: รักหวานๆของเจ้าหญิงตัวน้อย)

งานเลี้ยงเจ้าชายอลันเนสกำลังจะเริ่มขึ้นและ บุรุษผู้เป็นพ่อก็มาตามเด็กชายคนสำคัญอย่างทันเวลางานพอดี เมื่อเข้าไปในงานเลี้ยงที่ถูกจัดอย่างอลังการและอาหารชั้นเลิศถูกเสริฟและวางไว้บนโต๊ะอย่างมีระเบียบผู้เป็นพ่อก็ถามบุตรชายทันที

ไงวันนี้ เรียนสมุนไพรไปได้กี่ชนิดละ? แต่เด็กชายหาได้ใส่ใจกับคำถามของผู้เป็นบิดา
พ่อนี่เขาจะทำอะไรน่ะ?
ก็เขาจะ จัดงานราชสมภพ ให้เจ้าชายอลันเนส ฮอกเฟร์ ไง และจะแนะนำพระเครือญาติทุกคนให้ ประชาชนรู้จักในงานใหญ่เช่นนี้ด้วย
เมื่ออิลลู ราอูล พูดจบ พิธีกรก็กล่าวเข้ามาพร้อมกับประกาศถึงการมาเยือนของเจ้าของงาน

คิง อีลิก ฮอกเฟร์ เดอะ คิง ออฟ โฮมอส และ ควีน เอเลนน่า ฮอกเฟร์ เดอะ ควีน ออฟโฮมอส เสด็จมาแล้ว!

สิ้นคำกล่าว บุรุษท่าทางใจดีแต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและสง่างามซึ่งมีเรือนผมสีบลอนนัยตาสีทับทิบ ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับ สตรีผู้สูงศักดิ์ใบหน้ารูปไข่ได้รูปเจ้าของเรือนผมสีแดงยักโสกยิ้มรับ และโบกมือให้กับแขกผู้มางานเลี้ยงราชสมภพบุตรชายเพียงคนเดียวของทั้งคู่ คนทุกผู้นอมใจกันโค้งให้การมาเยือนของคนทั้งคู่ รอยยิ้มของราชินี ทำให้ เด็กชายนามอิลเล็กทีส นึกถึงใครบางคนที่ได้ขโมยหัวใจของเขาไปเสียแล้ว

เจ้าชาย อลันเนส ฮอกเฟร์ เดอะ พริ้น ออฟ โฮมอส เสด็จมาเปิดพิธีราชสมภพครบ 9 พรรษาของพระองค์ เรียนเชิญเจ้าชาย

ร่างต่อมาที่เข้ามาในห้องพิธี คือ เจ้าชายคนสำคัญ แห่ง แอลเลสเทีย ใบหน้าอันคมคายนิ่งรับกับแสงไฟที่ส่องมาดูสง่าสมกับตำแหน่ง เจ้าชายราชทายาท แห่งเมืองกษัตรย์เรือนผมสีเพลิงนั้นได้รับมาจากราชินี เอเลนน่า ส่วนดวงตาสีทับทิมคู่นั้นก็ดูละมายคล้าย ราชาอีลิก ยิ่งนัก
ต่อไป เจ้าหญิง คริสติน ฮอกเฟร์ เดอะ พริ้นเซส ออฟ โฮมอส พระ ขนิฐาองค์โตของ เจ้าชายอลันเนส เสด็จมาร่วมพิธี ราชสมภพของ พระเชทฐาของพระนาง

ร่างที่ก้าวเข้ามาแทบสะกดสายตาทุกคนที่อยู่ในห้องโถงให้ตรึงอยู่กับที่ เจ้าหญิงคนสำคัญที่มีเรือนผมสีชมพูเข้มตัดกับชุดที่เปิดไหล เผยให้เห็นผิวขาวนวลดุจไข่มุก ถึงแม้เจ้าหญิงจะมีพระพรรษาเพียง 7 ปีแต่ด้วยใบหน้ารูปไข่คล้ายราชินี เอเลนน่าทำให้เธอดูสวยสง่าสมกับเป็นเจ้าหญิงคนสำคัญ อิลเล็กทิส ยิ่งรู้สึกปั่นป่วนยิ่งขึ้นเมื่อเห็นนัยน์ตาสีทับทิมคู่สวยของเจ้าหญิงคนงามที่คล้ายกับของคนที่เขากำลังคิดถึงอยู่ ก่อนก้มหน้าลงเพื่อซ้อนความเศร้า

สุดท้าย เจ้าหญิงออโรล่า ฮอกเฟร์ เดอะ พริ้นเซส ออฟ โฮมอส พระ ขนิฐาองค์เล็กของ เจ้าชายอลันเนส เสด็จมาร่วมพิธี ราชสมภพของ พระเชทฐาของพระนาง

สิ้นคำประกาศชื่อเจ้าหญิงคนสำคัญ หัวใจของ เด็กชายแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มพร้อมกัยเงยหน้าขึ้นฉับพลันเพื่อเห็นคนตรงหน้าได้ถนัดตา ก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นภาพ ร่างที่กำลังก้าวต่อจากเจ้าหญิงคริสตินคือ เด็กสาวที่ขโมยดวงใจของเขาไปกำลังหยอกล้อกับชายซึ่งได้ชื่อว่า พระเชทฐาของเธอ

ผมสีชมพูอ่อนของเธอ(ซึ่งอ่อนกว่าของเจ้าหญิงคริสติน) ซึ่งเคยปล่อยสยายกลับรวบครึ่งหัวเผยให้เห็นใบหน้าได้รูปถนัดตาขึ้น ชุดธรรมดาที่เคยใส่บัดนี้ เปลี่ยนเป็นชุดประโปรงยาวคลุมเท้าฟูฟ่อง สีแดงเข้ากับสีผมของเธอประดับด้วยลูกไม้เกือบทั้งชุด แม้จะไม่สวยสง่าเท่าเจ้าหญิง คริสตินผู้พี่ แต่ก็สวยน่ารักใน หัวใจของ อิลเล็กทิส ราอูล

เด็กชายจ้องเจ้าหญิงคนสำคัญอย่างไม่วางตา เหงือเม็ดโตเริ่มไหลซึมออกมาจากหน้าฝาก ยิ่งครั้นเจ้าหญิงคนงามหันมายิ้มให้ ใบหน้าคมคายที่เคยซีดเผือด กลับแดงก่ำอย่างไม่เคยเป็น

เขาไม่เคยเป็นอย่างงี้มาก่อน เขาไม่เคยเปิดใจให้ไค ไม่เคยห่วงใยใครเท่านี้มาก่อน ตั้งแต่มารดาตายไปด้วยการคลอดน้องสาวคนเล็ก

เธอคือคนที่เปลี่ยน เขา

หญิงออโรล่า ฮอกเฟร์ เดอะ พริ้นเซส ออฟ โฮมอส(ปามานว่าเสียง เอคโค่ ในหัวของ อิลเล็กทิส)


edit @ 2006/09/03 23:22:08

(Illextis&Aurora :: รักหวานๆของเจ้าหญิงตัวน้อย)

'เธอ

คือคนที่เปลี่ยนเขา

หญิงออโรล่าฮอกเฟร์เดอะพริ้นเซสออฟโฮมอส(ปามานว่าเสียงเอคโค่ในหัวของอิลเล็กทิส
)

เมื่อบุรุษซึ่งเป็นบิดาหันมามองก็รู้สึกถึงอากานผิดปรกติของบุตรชายจึงกล่าวกระเซ้าเป็นเชิงล้อ


"
อย่าบอกนะว่าตกหลุมรักเจ้าหญิงออโรล่าธิดาแห่งกษัตรย์โฮมอสซะแล้วน่ะ"
"
ใช่ที่ไหนละนางเป็นนางไม้นะ! เด็กชายเอ่ยเสียงแข็งเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

"
เอาเรอื่งเหลวไหลที่ไหนมาพูด"

สิ้นคำกล่าของบิดาทำให้เด็กชายนิ่งอึ้งตะลึงพูดไม่ออกนัยน์ตาสีฟ้าเบิกกว้างหันไปทางเจ้าหญิงคนสำคัญแล้วหันกลับมาจ้องหน้าผู้เป้นพ่อใหม่อีกครั้งก่อนจะหุบปากลงและใช้ความคิดอย่างหนักเลือกตอบเรื่องที่พอจะตอบได้


"
มีคนว่าว่าควีนเอเลนน่าเป็นนางไม้จริงรึเปล่าท่านพ่อแล้วนางไม้"

พูดยังไม่ทันจบเสียงหัวเราะได้ระเบิดออกมาจากบุรุษซึ่งได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในจอมเวชทั้งสี่แห่งแอลเลสเทียจอมเวชหัวเราะจนน้ำตาเล็ด


"
เจ้าก็ได้ข่าวลือมาเหมอืนกันหรอที่บอกว่าเป็นนางไม้น่ะเขาไว้เปรียบเทียบความสวยของควีนเอเลนน่ากับนางไม้หรอกเข้าใจสุภาษิตที่ว่าสวยดั่งนางไม้ไหม๊
"

บุตรชายของบุรุษที่เพิ่งระเบิดเสียงหัวเราะอ้าปากกว้างยิ่งขึ้นเมอื่นรู้ว่าเจ้าหญิงตรงหน้านั้นแสนจะขี้เล่นแต่ไม่นึกว่าจะเอาเรอื่งนี้มาล้อเล่นกับมารดาของตนจอมเวชจึงกล่าวออกมา


"
ลูกก็เรียนจากตำราที่พ่อสอนแล้วนี่นางไม้เป็นสิ่งมีชีวิตลี้ลับที่ยามต้องแสงอาทิตจะยั่งรากลงผืนดินเป็นพฤษาให้ความร่มเย็นแต่ครั้นแสงราตรีผ่านมาก็จะกลับร่างเป็นหญิงสาวรูปโฉมงดงามเพราะงั้นถึงอยู่กับมนุษย์ไม่ได้"

เมื่อได้ยินดั่งนี้หน้าดุจึงถูกส่งไปให้เจ้าหญิงคนสำคัญอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวพระบารมีของคิงอีลิกผู้เป็นบิดาของหล่อนเจ้าหญิงคนสำคัญก็ไม่แสดงท่าทีรู้สึกผิดแต่อย่างใดกลับแย้มรอยยิ้มซึ่งทำให้คนกำลังทำหน้าดุหมดอารมที่จะโกรธต่อเห็นดังนั้นเจ้าหญิงคนงามก็สาวท้าวมายังนักเวชฝึกหัด


"
งานเต้นรำจะเริ่มขึ้นแล้วจะขอฉันเต้นรำรึเปล่า" เสียงหวานเอ่ย

ทว่าเด็กชายยังตีหน้าครึมแต่ดุยิ่งขึ้นเมือสังเกตเห็นร่างของชายอื่นกำลังเดินเข้ามาขอเต้นรำเจ้าหญิงที่รักสายตาดุๆที่แม้คนที่อายุมากกว่าเห็นก็ยังย่ำเกรงถูกส่งไปให้หนุ่มรอบข้างอย่างถือสิดจึงไม่มีไคคิด(บังอาจ)เข้ามาขอเจ้าหญิงคนสำคัญเต้นรำแต่อย่างใดแต่เด็กสาวกลับไม่เข้าใจ

"
ถ้าอิลไม่ขอฉันจะไปเต้นกับท่านพี่อลัน "

หน้าหวานๆบัดนี้งอสนิดเมื่อคำขอเต้นรำไม่ถูกกล่าวจากปากของเด็กชายนามอิลเล็กทิสราอูลทำให้เจ้าของเรือนผมสีเทารีบโค้งและผายมือออกเป็นคำเชิญทันทีเด็กทั้งสองเต้นรำกันอยู่ซักพักแต่ใบหน้าของอิลเล็กทิสยังไม่หายดุเนืองด้วยสายตาของหนุ่มหลายๆคนจ้องมาทางหญิงที่รักอย่างไม่หยุดหยอนโดยที่เด็กชายหารู้ไม่ว่านั้นเรียกว่า "ความหึง
"

"
อิลโกรธฉันหรอ
"
"
หา
"
"
ก็เห็นทำหน้าตาน่ากลัวตั้งแต่เมื่อกี้แล้วไม่อยากเต้นรำกับฉันขนาดนั้นเรยหรอ
"

ใบหน้าของเด็กชายออกชมพูระรื่นเมื่อนึกถึงเหตุผลที่เขาทำหน้าดุพร้อมคิดแผนแกล้งเจ้าหญิงคนดีออก


"
ใช่เคือง"

ได้ผลจังงังนัยน์ตาสีทับทิบหุบลงอย่างรู้สึกผิดซึมลงอย่างถนัดตาแม้จะสะใจอยู่เล็กๆแต่ก็สร้างความกัลวลให้กับคนขี้ใจอ่อนอย่างเขาก่อนเอ่ยคำแก้ตัว


"
ป่าวไม่ได้โกรธเธออย่างเธอถึงโกรธฉันโกรธไม่ลงหรอก"

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาจองนัยน์ตาสีฟ้าของเขาอย่างจริงใจ


"
จริงหรอ"
"
อืมแต่เธอตอบคำถามฉันคำถามนึงได้ไหม
"
"
ได้สิสิบคำถามก็ยังได้
"
"
เธอเป็นมนุษย์
?"

เจ้าหญิงนิ่งเงียบก่อนพยักหน้าแทนคำตอบและยิ้มกว้างยิ่งขึ้นเมื่อได้แกล้งคนสำเร็จเด็กชายมองอย่างมั่นไส้เล็กน้อยก่อนนะนึกประโยคนึงที่ทำให้ใบหน้าเขาขึ้นสี


ถ้าเธอเป็นมนุษย์ฉันก็อาจรักเธอได้

และในตอนนี้เธอก็เป็นมนุษย์แท้ๆโดยสายเลือดซะด้วย


"
ทำไมถึงปิดบังบอกก่อนนะว่าถ้าไม่ใช่เหตุผลดีๆฉันโกรธจิงๆด้วย
"
"
มีคนปองร้ายราชวงศ์ฉันตลอดเวลาพอๆกับที่มีคนเคารพรักนี่
"

อิลเล็กทิสได้ฟังก็ถอนหายใจอย่างเคยชินตามนิสัยเดิมของเขาก่อนจะนิ่งเงียบเหมอืนคิดอะไรบางอย่าง


"
งั้นฉันจะปกป้องเธอเอง"
"
แต่อิลเป็นจอมเวชฝึกหัดนะ
"
"
งั้นฉันสัญญาเมื่อโตขึ้นฉันจะฝึกตนให้เป็นจอมเวชที่เก่งกาจอย่างท่านพ่อเพื่อปกป้องเธอจากทุกคนที่ปองร้ายเธอ
"
"
งั้นฉันสัญญาด้วยถ้าอิลสามารถทำอย่างที่พูดละก็ฉันจะยอมเป็นเจ้าสาวของอิลเล็กทีส
"

สิ้นเสียงหวานเอ่ยร่างเล็กก็กระโดดกอดคอคนที่สูงกว่า(เล็กน้อย)ตรงหน้าคนตัวสูงแทบเข่าอ่อนเมื่อรับสัมผัสจากคนตรงหน้าเพียงแต่เกรงว่าถ้าล้มลงคนตรงหน้าอาจได้รับบาเจ็บจึงจำยอมยืนรับกอดแต่โดยดี



ฉันรักเธอนะออโรล่าจะรักเธออย่างนี้ตลอดไป

edit @ 2006/10/29 22:33:05

(Illextis&Aurora :: รักหวานๆของเจ้าหญิงตัวน้อย)

สิบปีต่อมาวันนี้ ราชวังแห่งราชวงศ์ฮอกเฟร์ก็ขัดแน่นไปด้วย ผู้คนเช่นเคยเนอื่งด้วยวันนี้เป็นวัน ราชสมภพครบ 16 พรรษาของเจ้าหญิง ออโรล่า ฮอกเฟร์ เจ้าหญิงที่เป้นที่รักของประชาชนแห่ง แอลเลสเทีย

ห้องรับแขกถูกปูไปด้วยพรมสีเลือดนกทุกทางเดิน เพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือนพิธี เพียงแต่ตอนนี้มี แขกขณะแรกที่กำลังก้าวเข้ามาในพระราชวังพร้อมกับ ของขวัญวันราชสมภพชิ้นโตของเจ้าหญิงคนสำคัญ

บุรูษร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีเทา นัยน์ตาสีฟ้าสดใสดูคุ้นเคยกับวังแห่งนี้เป็นอย่างดีพลั้นนึกถึงครั้นเมื่อเขาเคยหลงทางในปราสาทแห่งนี้ ร่างเล็กบัดนี้กลับสูงขึ้นตามอายุ ไหล่นั้นกว้างขึ้นสมกับ ตำแหน่งที่เพิ่งได้รับสถาปนาแทนบิดาที่เพิ่งเสียไป


อิลเล็กทีส ราอูล เดอะ เกรทวิซาร์ด ออฟ เมริลิน


"ข้าเป็นตัวแทนถวายของขวัญวันราชสมภพให้เจ้าหญิงออโรล่าแทน คิง อเล็ก เวล เดอะคิงออฟ เมริลิน เนอื่งด้วย คิง อเล็ก แห่งเมริลิน ติดงานราชทูต กับ คิง เบนนิส แห่ง ธันด้า
"
"เจ้าหญิงอยุ่ ณ สวนดอกไม้หลังหวัง และงานจะถูกจัดขึ้น ณ เย็นนี้ เชิญ
"

บ่าวรับใช้เอ่ยพร้อมกับผ่ายมือออกเพื่อแสดงทิศทางไปยังสวนที่ว่า


"ขอบคุณ
"

บุรุษร่างสูงยิ้มอย่างอารมดี สะบัดผ้าคลุมไหล่ เดินควงคู่ไปกับคฑาคู่ใจที่เดิมที่เป็นของบิดาของตนไปยังหลังราชวังแห่งราชวงศ์ ฮอกเฟร์ อย่างคุ้นเคยเนื่องด้วย เคยเดินสำรวจจนหลงเมื่อครั้นยังเด็ก เมื่อสาวเท้ามาถึง ทุ่งดอกไม้ กลิ่นเกสรหอมที่คุ้นเคยก็พัดส่งกลิ่นหอมมาแตะจมูกจอมเวช นัยน์ตาที่ฟ้านั้นเหมือนกำลังคิดถึงความหลังเมื่อครั้นตนเจอรักครั้งแรก ณ ที่นี้ พลันเหลือบไปเห็น ร่างหญิงสาววันเดียวกันกำลังนั่งท่ามกลางวงดอก กุหลาบ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากการสารดอกไม้ให้เป็นวงมงกุฎสำหรับสวมหัว ใบหน้ารูปไข่แย้มรอยยิ้มที่คุ้นเคยมาที่ชายหนุ่มชายหนุ่มยิ้มตอบพร้อมสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อจะได้มอบของขวัญที่ถือมาให้ ร่างสูงกระชับมือที่ถือคฑาแน่น สูดหายใจลึกๆเพื่อนเตอืนสติตัวเอง ก่อนเอ่ย

"สวัดดี ครับ
"
"สวัดดีค่ะ จะมาเล่นกับฉันไหม
?"

เสียงของหญิงสาวนั้นหวานจับใจเต็มโสตประสาททั้งหมดของชายหนุ่ม ทั้งสองยิ้มให้กันอยู่เป็นเวลานาน เรือนผมสีชมพูอ่อนบัดนี้ยาวสยายถึงเอวของเจ้าหญิงคนสำคัญ เข้ากับนัยน์ตากลมโตคู่งามสีทัมทิมที่คุ้นเคยนั่น ใบหน้ารูปไข่ได้รูปเรียวสวยรับกับริ่มฝีปากอวบอิ่มดั่งสี ของกลีบกุหลาบ เจ้าหญิงออโรล่า นางในดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของ จอมเวช อย่าง อิลเล็กทิส ราอูล ตลอดมา ชายหนุ่มอยากเก็บภาพนี้ไว้ให้เนินนานและตลอดไป


"ผมมามอบของขวัญวันราชสมภาพครบรอบ16พรรษาให้เจ้าหญิงครับ
"

หญิงสาวไม่ตอบแต่ สวมช่อมงกุฎที่ทำจากดอกกุหลาบให้ ตาของทั้งสองนั้นจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย ราวจะสื่อแทนคำพูดในใจที่เก็บไว้เป็นเวลานาน คำพูดที่สรรหามาเกือบทั้ง พิภพนี้แท[ไม่มีคำพูดไหนสามารถพรรณนาถึงความรุ้สึกระหว่างคนสองคนนี้ได้ ว่าเธอและเขามีความรู้สึกเล็กๆที่สำคัญ ที่สามารถจะสื่อถึงกันได้โดยที่ไม่ต้องเอ่ยปากออกมาเป็นวาจา เป็นความรู้สึกที่มองตาก็รู้ใจสำหรับคนทั้งสอง ความรู้สึกที่พวกเราเรียกกันว่า


ความรัก

"ขอบใจจ้ะ อิล
"

และดูเหมือนว่าเวลาของทั้งสองสามารถย้อนกลับไปเมื่อครั้นความทรงจำสีจาง และดูเหมือนจะได้หยุดลง ณ ที่ตรงนั้น.ตลอดไป




Juja&&P'Aom+
View full profile